Wat is jou ‘Zeurverhaal?’

We kennen ze allemaal de ‘zeurverhalen’ van een ander. De buurvrouw die voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal vertelt. Je toont begrip, je gaat er in mee en je zoekt samen naar een oplossing. Of misschien ook wel helemaal niet.
Je luistert half, weet precies wanneer je ‘ja’ en ‘ahum' moet zeggen en dwaalt af met je gedachten. De buurvrouw gaat weer weg, ze heeft haar verhaal weer gedaan en jij hebt rust.
 
Dit is wat we bijna allemaal dagelijks doen. Want al spreken we het niet hardop uit, dan is er wel een riedeltje in je hoofd wat je jezelf steeds vertelt: ‘Hoe kan ik nou ooit nog gelukkig zijn nadat…. Ik dit heb meegemaakt? En elke keer dat je jezelf of een ander dit verhaal vertelt wordt je weer boos en/of verdrietig maar je schiet er niets mee op. Tuurlijk lucht het even op, maar steeds steekt je ‘zeurverhaal’ de kop weer op en kom je geen steek verder.
 
Emotionele schok
Hoe komt dat nou eigelijk? Elk ‘zeurverhaal’ ontstaat door een emotionele schok. Er is je iets pijnlijks overkomen.
Dit heeft een wond, een gat, misschien wel een slagaderlijke bloeding bij jou veroorzaakt. En het enigste wat je zeker weet is dat je ervoor wilt zorgen dat dit je niet nogmaals gebeurt. Dus ontstaat er in jou een verhaal dat ervoor moet zorgen dat het niet nog een keer gebeurt. Als een soort bescherming. En als je dat lang genoeg bij je draagt ga je het vanzelf geloven en wordt het jou waarheid. En vanaf dat moment leef je in je eigen gevangenis. En zien we nooit meer helemaal jou ‘zelf’. Je wordt als het ware een schaduw van wie je ooit was zonder dat je potentieel tot bloei komt.
 
Mijn 'zeurverhaal'
Mijn ‘zeurverhaal’ was een riedel in mijn hoofd. Vier jaar geleden ben ik bij mijn vriend komen wonen met 6 van mijn 7 kinderen. Daarvoor moest er op zijn boerderij een 1ste en 2de verdieping komen. En het is echt prachtig geworden. Maar vlak voordat we gingen samenwonen zie hij ineens: “Ik wil dat je een contract tekent waarin staat dat je nergens recht op hebt”. En ik werd geraakt. Waarom? Niet om het financiële stuk, dat kon mij niets schelen. Maar mijn idee van samen een toekomst opbouwen werd ruw verbroken. De romantiek was in één keer weg en het werd opeens heel zakelijk. Hoezo samen iets opbouwen als de ander zegt: ‘Je hebt nergens recht op’.
We gingen samenwonen en het was nog leuker dan verwacht dus niets aan de hand toch? We kregen zelfs onverwachts nog een mooie zoon. Zijn leven ging gewoon door, ook financieel, terwijl het mijne ingrijpend veranderde. De zwangerschap viel me lichamelijk heel zwaar en ik kon niet veel meer werken. Dat werd niet veel beter met een huilbaby die de hele dag en nacht aandacht vroeg. En daar was mijn ‘zeurverhaal’ weer. ‘Jij hebt nergens recht op’. Dat vond ik op dat moment heel moeilijk. Ik voelde me kwetsbaar met een baby en wilde eigelijk dat er voor mij gezorgd werd, ook financieel. En het is een verhaal hè, want ik leidde echt geen honger. Ik teerde alleen iets in op mijn spaargeld, dat was alles. En dat werd in mijn hoofd zo’n groot verhaal dat het afstand tussen mij en mijn vriend schepte. En ik deed dat dus helemaal zelf. Dat was ik me bewust maar ik kreeg die stem in mijn hoofd maar niet stil. 
 
Totdat ik het om draaide: “Ik wil dat jij voor mij zorgt zodat ik gelukkig ben” werd: “Ik wil dat ik voor mijzelf zorg zodat ik gelukkig ben!” En zodra het praktisch haalbaar was ben ik dat gaan doen. Ik heb een coach gevonden die mij op een hele andere manier heeft laten groeien. Wat heel veel deuren voor me geopend heeft en waar ik nog midden inzit. Ik heb dat ook kunnen zeggen tegen mijn vriend, die niet eens wist waar ik het over had. Wan hij kon zich helemaal niet herinneren dat hij ooit (tot 2 keer toe) tegen mij gezegd had dat ik een contract moest tekenen. Maar door het uitspreken naar hem toe en het zorgen voor mijzelf ben ik dichter bij mezelf gekomen en is onze relatie hechter geworden. Nu ben ik mijn ‘zeurverhaal’ dankbaar. Want zonder ‘zeurverhaal’ had ik misschien nooit gedaan wat ik eigelijk heel graag wilde. Had ik nooit de stappen gezet die ik nu wel gemaakt heb. En ja, daarvoor moest ik uit mijn comfortzone. Want ook al is een ‘zeurverhaal’ nooit leuk, je voelt je er wel in thuis, het is vertrouwd.
 
Dit gun ik iedereen. Dus ik wil je aanmoedigen om jou ‘zeurverhaal’ te ontdekken, zodat je
kan onderzoeken wat voor verlangen daarachter zit. En als je denkt: ‘Wat ik heb meegemaakt is echt heel pijnlijk en daar heb ik het echt heel moeilijk mee, ik zeur niet’, dan geloof ik je meteen. 
We maken allemaal pijnlijke dingen mee, meerdere keren zelfs. En als jou ‘zeurverhaal’ te groot en/of te pijnlijk is om in je ééntje aan te kijken dan wil ik je graag leren hoe je dat doet. 
Of hoe je dat samen  met anderen op kan lossen.
 


De Kardoen
Twee jaar terug plante ik 5 zaden van de Kardoen, een vergeten groente, waarvan ik geen idee had hoe het eruit zou zien. Het eerste jaar kwam er een prachtig bladrozet, best wel groot en dit jaar verschenen er allemaal ‘bollen’ die veel op de bloem van de artisjok lijkt. En al die tijd loop ik er regelmatig langs en be/verwonderde me over de Kardoen, schoffel en geef water als het nodig is. Kortom, ik geef mijn aandacht en liefde. En toen de eerste bol ook echt ging bloeien knipte ik die ‘zomaar’ af. Ik wilde er een remedie van maken en heb het ‘afknip moment’ gebruikt voor een filmpje. (Filmpje over de Kardoen staat op mijn facebookpagina: Praktijk de geheime tuin.) Dat was best een schok voor de Kardoen denk ik. Dat juist degene die haar aldoor gekoesterd had voor een wond zorgde. Onmiddellijk komt de Kardoen in actie. Ze zorgt voor een goede afsluiting van de wond zodat de andere bloemen zich veilig kunnen openen. Zij is in staat tot deze kracht omdat ze niet denkt zoals wij mensen denken.
Want dat is precies waar het bij veel mensen ‘fout’ gaat. Wij hebben gedachtes/overtuigingen die ons moeten beschermen, zodat ons niet nog een keer hetzelfde kan overkomen. En als je die gedachtes hebt kun je dus niet voor een goede afdichting zorgen en krijgen schimmels vat op je wond. De wond wordt groter in plaats van kleiner en het open komen van de andere bloemen komt in gevaar. Dus ga terug naar het moment waar jij ‘geknipt’ werd en zorg alsnog voor die afdichting, zodat jij wel al je bloemen kunt openen.
 
Ik (en de Kardoen) hopen dat we je met dit verhaal geïnspireerd hebben.
Ben je achter jou ‘zeurverhaal’ gekomen, laat het me weten!
 
Liefs Judith